دنيا ) پروردگارش را نميشناخت ، و فرمود رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمايد : هر نوزادى بر همين فطرت متولد مىشود ، يعنى خداى عز و جل را خالق خود ميداند ، همچنين است قول خداى تعالى : « اگر از آنها بپرسى ، آسمانها و زمين را كه آفريده ؟ خواهند گفت : خدا » . 5 - امام صادق عليه السّلام راجع بقول خداى عز و جل ؛ « فطرت خدائى است كه مردم را بر آن آفريده است » فرمود : آنها را بر يگانه‌پرستى آفريده . شرح - فطرت بمعنى سرشت و آفرينش انسان است با صفتى مخصوص ، و مقصود از اين روايات اينست كه : خداى تعالى انسان را با صفت خداپرستى آفريده و اين معرفت را در ذات و نهاد او بوديعت گذاشته است ، به نحوى كه اگر انسان خود را از تلقينات و وساوس خانواده و محيط بر كنار دارد ، و از ديده سرشت و فطرت بىآلايش خود بنگرد ، بصانع و خالق خويش اعتراف مىكند ، و اگر اين صفت را خداى تعالى در فطرت انسان نميگذاشت ، هيچ كس خداشناس نمىگشت ، اكنون كه مىبينيم هر يك از افراد بشر به تكاپو افتاده و معبود و صانعى براى خود انتخاب ميكنند ، دليل بر فطرى بودن آنست در نهاد اوليه آنها ، منتهى برخى از افراد ، در تطبيق مصداق دچار اشتباه گشته‌اند . و نيز گاهى آلودگيهاى متراكم محيط روى فطرت پاك انسان را ميپوشاند و او را دچار ترديد يا انكار صانع مىكند ، ولى همين افراد گاهى كه گرفتار بيچارگى ميشوند و در جهان طبيعت ملجأ و پناهى براى خود نمىبينند ، فطرت پاك و منورشان تجلى مىكند و از ميان كشتى كه نزديك بفرق شدن است ، فرياد خدايا و پروردگارا از آنها بلند مىشود . بودن مؤمن در صلب كافر 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود ، نطفه مؤمن در صلب مشرك قرار ميگيرد ، ولى هيچ گونه بدى و آلودگى به او نميرسد ، تا زمانى كه در زهدان زن مشركه قرار گيرد . در آنجا هم هيچ گونه بدى به او نرسد تا او را بزايد